Thursday, October 29, 2009

Vedat Turkali

E tabii oyle planlamamistim. Yilda bir defa yazmak degildi dusuncem. En son yazimi buraya koyali 408 gun olmus. Tembellik, bezginlik ve yilginlik karisiminin zaferidir bu. Baska bir sey degil. Sanirim Facebook denilen zimbirtinin da etkisi oldu.

Vedat Turkali'nin ilk romani "Bir Gun Tek Basina"yi okuyali yillar oluyor. Sanirim 15 sene olmustur. Ne kadar cok begenmistim. Turkali'nin tarzini o kadar cok benimsedim ki bazen kendimle konusmalari onun bir romaniymis gibi yapiyorum! Mavi Karanlik, Tek Kisilik Olum, Yesilcam Dedikleri Turkiye derken en son Guven'i ve Kayip Romanlar'i okudum. Bir imkan olsa ve zaman icinde geri gidiversem o yasanmislarin boyutuna. Simdilerde Yalanci Taniklar Kahvesini okuyorum. Gozlerim pek saglikli degil. Ne ekrana, ne de yazili bir metine uzun sure bakamiyorum. Bu da isleri zorlastiriyor. Yapmak istedigim bir sey icin altyapi bulamiyorum. Buradaki kitapcilarda aradim eski kitaplarini Turkali'nin. Bulamadim. Eski ogrencilerimden birine gonderecektim hediye olarak. Dahasi, bir kere daha okumak da istiyordum.

30 Haziran 2009 tarihinde Kemal Ozer vefat etti. Ben bunun haberini uc dort gun sonra, onu sevdigimi bilen bir dostumdan aldim. Universite yillarimda cok guzel bir bagim olmustu Kemal abimle. Ona siirlerimi gostermistim. Ne kadar nazik ve yapiciydi. Ne kadar insandi. Kitap fuarlarinda onun standinda yardimci olurdum. Esi Georgina sandvicler yapip getirirdi. Simdi ne yapiyordur Georgina hanim? Ne kadar buyuk bir pismanlik duydum; neden bunca yil bir merhaba dememistim ki? Meslegime basladiktan sonra gorusememistim duzenli olarak. Hele ki Londra'ya geldikten sonra temelli kesilmisti baglarim. En azindan Georgina'yi bulabilir miyim acaba?

Tikanmis bir lavabo gibiyim.

Tuesday, September 16, 2008

Iyi ki varsiniz

Gecenlerde 10 yilimi geride biraktim meslegimde.

Lise yillarinda cok sevmistim Fizik derslerini. Universiteye gidebilmek icin onumuzde duran iki siralama sinavi vardi; OSS ve OYS. Onlara hazirlanirken, Nazilli’de Konakli dershanesine gitmistim. Orada bana ilham veren bir Fizik ogretmenim vardi.Yillar sonra vefat ettigini ogrendigimde, keske ona ulasmis olsaydim bir Fizik ogretmeni olarak, ve keske tesekkur etseydim diye pismanlik duydum. OSS ve OYS icin hazirlanmis sorularla bogusurken zevk aldigim uc konu vardi; Fizik, Matematik ve Turkce. Tercihlerimden sadece bir tanesi Fizik ogretmenligi ve sadece bir tanesi Bogazici Universitesi idi. O oldu. Cok da iyi oldu. Universitem beni adam etti. Yaptigi isten zevk alan bir Fizik ogretmeni yetistirdi.

Ilk calistigim yer cok, ama cok ozel bir okuldu: Inanc Lisesi. Meslegimdeki ilk uc seneyi, toplamda dort senemi orada gecirdim. Dunyalar guzeli cocuklarla calistim. Hayatimin en anlamli insanlari oldular hep. Onlarla Fizik calismak, bir ogrenim ortaminda bulunmak en buyuk tatlarimdan biriydi o yillarda. Bogazici’nde yuksek lisansa devam ettigim yillardi. Sonrasinda da universitemde ders verdigim icin Inanc-Istanbul arasinda cok gidip geldim. Inanc’a her donusum icimin civil civil kipirdadigi, heyecandan yerimde duramadigim zamanlardi. Yasitlarimla yapamadigim, hayatimin en tatli sohbetlerini yaptim o cocuklarla. Her gun yeni bir seyler ogrendim onlardan. Mesleki olarak da daha fazla tatmin oldugum bir baska yer ve zaman olmadi. Meslegimde daha iyi olmak icin yapmak istedigim o kadar cok sey, pesinde gittigim o kadar buyuk hayallerim vardi ki yetmedi icinde bulundugum ortam bana. Bes senemin sonunda Londra’ya geldim. Bir sene bir devlet okulunda calistim. Tumuyle farkli bir ortamdi. Sonrasinda ozel bir okula gectim, o da bambaska bir deneyimdi. Sonrasinda su an bulundugum baska bir ozel okula gectim. Her birinde kendimi cok daha fazla calisir buldum. Ilk yillarimda cok calistigimi dusunurdum. Kisiden beklentiler yuksek olunca uretilen emek de buyuk ve yogun oluyor. Bazi hayallerimi gerceklestirebildim. Digerleri, yanina eklenen yenileriyle birlikte hala canli. Daha iyi bir Fizik ogretmeni olma gudum hala diri. Beni yasama baglayan temel koprulerden biri.

On sene geride kalmis. Simdiki halime bakiyorum. Nasil bir ogretmenim? Hakkini verebiliyor muyum “Fizik ogretmeni” sifatimin? Karsimdaki cocuklara hakkaniyetli davranabiliyor muyum? Su anki donanimlarim keske Inanc’ta basladigim zamanlarda da olsaydi. Degisimin kacinilmazligini cok iyi bilmeme ragmen bunu hep hissettim. Yaptiklarimin cogundan memnum olmama ragmen, onlara daha iyi bir ortam sunabilir miydim acaba diye hep sordum.

Nedir ogretmen olmak?
Bir cocugun gozlerinde olusan ve senin icine iyi bir enerji olarak akan kesfetmis olma piriltisi. Binbir emekle kurdugun ve “anlam” denilen en guclu yapinin tuglalarindan bazilarini ben tasimistim sana dogru, bazi tuglalarin nerede oldugunu kesfetmende ben yardimci olmustum. Bunun gururunu yasamak. Dunyanin en guzel ve anlamli sorularinin, yorumlarinin ve cevaplarinin ortasinda bulmak kendimi. Bir gencin sorgulayabilme gucune kattigim ufak ama anlamli bir damla. Bir insanin, doganin icindeki guzelligi, duzeni ve dengeyi gormesinde pay sahibi olmak. Eski bir ogrencimi gormek hayatin bir guzelliginde. Ondan bir ses duymak. Hayatlarinda olumlu, ise yarar bir iz birakmis olmanin verdigi haz.

Bana kendimi bu kadar iyi hissettirdiginiz icin; iyi ki var oldunuz hayatimda.
Bana kendimi hala iyi hissettirdiginiz icin: iyi ki hala varsiniz.
Ve yarindan itibaren baslayan gelecegimde hep var olun cocuklar; siz yoksaniz Fizik ogretmenligi yok. O yoksa ben yokum. Kocaman sevgimle sariliyorum size ve isigi hic eksik olmayacak olan guzel gozlerinizden opuyorum. Iyi enerjiyle kalin.

Monday, September 01, 2008

Eylul'un serinligi

Yarin bir hafta olacak Turkiye'den doneli. Neredeyse yedi haftalik bir yaz tatilim vardi. Ilk uc haftasini Londra'da gecirmek durumundaydim. Sonra Istanbul'a gittim. Son haftasinda da Nazilli'ye. Golgede 42, gunes altinda 55 dereceye kadar cikan meshur Nazilli sicaginda pek bir eylemsizdim. Cocukluk arkadaslarim Sabri ve Zafer'i gordum elbette. Zafer'in esiyle ve 4 aylik bebekleriyle de tanistim. Londra ucagim Istanbul Ataturk'ten kalkiyordu. Nazilli'den Pamukkale Turizm ile Istanbul'a kotu bir yolculuk yaptim. Gece yolculugu idi ve ben her zamanki gibi rahat uyuyamadim. Icerideki ayak ve terlemis-beklemis insan vucudu kokusu uzerime oyle sindi ki, ucaga binmeden once havaalani tuvaletinde ustumu degistirmek ve temizlenmek zorunda kaldim. THY'nin ucusu fena degildi ama check-in sirasinda yeterince calisan olmadigi icin bazi kisiler ucaklarini kacirdi ve insanlar kavga etti calisanlarla. Makbule karsiladi beni Heathrow'da ve sonunda eve geldim. Geldigimden bu yana da tembellik yapiyorum. Dun okulda mangal partisi vardi, birlikte ona gittik. Sonrasinda da laptopumu satmak icin kuzey Londra'ya; ama ne trafik... Hem de pazar gunu.

Isimleri hafizamda tutmak konusunda son derece basarisizim. Aslinda sadece isim degil sorun. Genelde bir hafiza sorunum var. Eskilerden bir dolu insanla baglantim kopmus durumda. Makbule bir suredir Facebook kullanmaktaydi. Bense populer olan bir cok seye gosterdigim "yok ben almayayim" tutumum ile pek de nedeni belli olmayan bir burun kivirma anlayisim arasinda Facebook'a hic bulasmamistim. Sonunda fikrim degisti. Cogunlugu eski calistigim okulum Inanc'tan yakin oldugum ogrencilerimden olusan bir "Friends" listem var simdi. Cok da iyi oldu. Guzellik her zaman iyidir. Yillar once bir sekilde iyi vakit gecirdigim kisilerin bazilarini da buldum. Iyi oldu iyi...

Bu hafta persembe gunu dersler basliyor okulda. Yarindan itibaren de okulda resmen gorev basliyor. Sicak yaz tatilinden sonra sarsici bir serinlik gibi gelmistir bana bu okullarin baslayisi eylulde. Calisma odami duzenlemem gerekli. O gerekli su gerekli bu gerekli - bir suru is var yapilacak. Bu sene daha buyuk ve guzel bir sinifa geciyorum. Onun da duzenlenmesi, suslenmesi gerekli. Gerci o isi zevkle yapmisimdir hep. Her yil grubundan ogrencilerim var bu sene. Bu da daha fazla hazirlik daha fazla is demek.

Havaalaninda Nihat Genc'in son kitabini aldim: Veryansin. Neredeyse yarisindayim. Ramazan ayindan ve insanlarin o ay icindeki manevi durumlarindan bahsettigi bir bolumden pek begendigim bir kismi alintilamak istiyorum: "... Hakkaniyet duygusunu biz cocuklarimiza nasil aktaracagiz? Asil sorun bu. Elimizden geleni yapmak lazim ama biraz da Allah'a guvenmeli. Umutsuzluga inanmamali. Allah'a guveneceksin, cunku o cocugu yaratan Allah'tir. O cocuk aya, gunese, sana bakacak; icine bir seyler dusecek ama bu genis zaman icerisinde dusecek. Mutlaka guzel, tatli seyler olacaktir. Bundan umudu kesmemek lazim...". Iste sanirim beni meslegime baglayan en onemli unsurlardan biri o cocugun icine dusecek olanlarin var olmasi.

1 Eylul Dunya Baris gunu bugun. Kendimle barisik olarak baslamak istiyorum ben kutlamalara, anlamalara, dusunmelere...

Friday, August 15, 2008

Ah Pita aah!

Yaklasik on gundur Istanbul'dayim. Pita hanimdan bahsetmistim daha once. Istanbul'a ulastigim aksam, enistemden Pita'nin 2 gundur kayip oldugunu, sonrasinda da bulundugu, yan binanin cati katinda mahsur kaldigini ogrendim. Enistem havaalaninda beni karsilamaya gelirken ablam da Pita'yi kurtarmaya calisiyormus ve merdivenlerden dusup ayagini catlatmis. Dolayisiyla eve ulastigimizdan ablami acile goturdu de tedavisi yapildi. Yegenim 8 aylik Yilmaz'a da ben bakmaktaydim bu olaydan sonraki 5-6 gun boyunca. Daha once hic bebek bakmamistim bu kadar yogun bir sekilde. Son derece zahmetli ve zor bir is. Ayrica evin isleri de bana kaldi cunku ablam ayaginin ustune basamiyor. Hic birinden sikayetim yok ama hayatin bir baska ve zor yonunu tecrube ettim. Evli degilken de evi cekip cevirmek bana bakiyordu ama cok farkliymis. Ote yandan bir insan yetistirmenin ne kadar zor oldugu konusunda okul yillariyla sinirli anlayisim daha da derinlesti. Bir bebege verilen emek ne kadar degerliymis. Pek de sevimli kerata. Ne kadar yorucu olsa da insana enerji veriyor. Bir kac gun once diger ablam geldi bize yardim etmek icin. Daha once gelemedi cunku annemin de yardima ihtiyaci vardi. Ortalik iyice karisti yani. Sanirim pazartesi aksami Pita'yi Nazilli'ye goturecegiz. Annemlerin bahcesinde yasayacak bundan boyle :( Ablam icin oldukca zor bir karardi bu. Fakat surekli disari cikmak istemesi, surekli aglamasi, kisir olmasina ragmen azginliginin neredeyse hic gecmiyor olmasi, yasam alanini yetiskin iki evladiyla paylasmak zorunda olmasi, evde ayrica bir bebek olmasi, olur olmadik yerlere isemesi gibi bilumum hayat zorlastirici etmenler boylesi bir noktaya getirdi bizi. En ideal cozum olmadigini hepimiz biliyoruz. Fakat bu en uygun cozum gibi gozukmekte simdilik. Bu arada Pita hanimin nasil kurtarildigini anlatmadim: Sali aksami ben ulastim ablamlara. O gece bir sey yapamadik. Carsamba gunu olay yeri incelemem sonucunda, bulundugumuz apartmandan yandaki apartmanin catisina ucup, oradan da cati katina ulasip Pita'yi kurtarabilecek kadar atletik olmadigima karar verdim. Sonra itfaiyeye haber verdik. Bu arada, sali aksami ben buraya ulasmadan once ablam itfaiyeyi zaten daha once cagirmismis. Fakat adamlar bu kedi bize gelmiyor, hava da karardi, kurtaramayiz deyip geri gitmisler. Carsamba gunu tekrar cagirdik. Merdiven yukselttiler apartmanin catisina. Tam techizat giyinmis, kaskli, kalin eldivenli bir cengaver itfaiyeci bir baska meslekdasi yardimiyla kedinin mahsur kaldigi yere girdi. Yaklasik 2-3 dakika sonra donanimli itfaiyeci elinde son derece kirlenmis bir Pita, dilinde agza alinmayacak kufurlerle disari cikti. Ben Pita'yi hemen kafesine koydum. Adam o kalin eldivenlerini cikardi ve bana kanayan parmagini gosterdi. Pita dis gecirmis! "Bir suru kedi kurtardim ama bunun kadar vahsisini gormedim!" dedi. Adama bin bir sukran ve minnet ifadelerinden sonra Pita'yi eve getirdik. Ciddi bir travma gecirdigi belliydi. Yaklasik 3 gun surdu. Sonra kendini temizledi (bizim onu neden temizlemedigimizi soruyorsaniz lutfen itfaiyecinin basina gelenleri anlattigim kismi tekrar okuyunuz. Olmadi mi? Peki soyle diyeyim: Pita'nin herhangi bir asisi veya saglik sorununda veteriner klinigine telefon ettigimizde orada seferberlik ilan ediliyor ve veterinerler kediyle ilgilenme kutsal gorevini birbirlerine sunmakta yarisa giriyorlar. Pita'nin klinikteki adi panter kirmasi!). Su siralar eski simarikliklari ve azginliklariyla hayatina devam ediyor. Mesela su anda disari cikmak icin agliyor ve celik kapinin koluna asiliyor. Bir keresinde acmayi basardi. Disari cikmasi yasaklanmadan once, Pita'nin apartmanin icine de isedigini ve ablaminda oralari defalarca temizlemek ve apartman sakinlerinden defalarca ozur dilemek zorunda kaldigini soylemeliyim.
Gecen aksam hayatimda ilk defa uc boyutlu bir film izledim ve cok sevdim: Dunyanin Merkezine Seyahat (galiba?). Tamamen eglencelik bir filmdi. Bu uc boyut olayi neden bilgisayar oyunlarinda yaygin degil ki?

Monday, August 04, 2008

Yaz tatili

Yarin Istanbul'a ucuyorum. Sonunda burada halletmem gerekenleri sonuclandirdim ve pahali bir THY ucusuyla tatile cikiyorum. 3 haftanin goz acip kapayincaya kadar gececeginden eminim. Buraya dondukten bir hafta sonra da okul basliyor zaten. Gecen doneme gore yuzde on daha fazla dersim var, bir projenin icindeyim ve gunduzlu ogrencilerin bir grubu icin sorumlu ogretmen konumunda olacagim (house tutor). Yeni donemin daha iyi olacagini dusunmeme ragmen artan bu yogunluktan da hafif tedirgin olmuyor degilim.

Antalya'daki yangin ve Konya'da coken yurt "biz ne zaman adam olacagiz" sorusunu tekrar gundeme getirdi. Marmaris'e dogru giderken yolun kenarindaki ormanlik bolgedeki tabelada yangindan zarar goren hayvanlarla ilgili cok etkileyici bir soz vardi. Su an tam olarak hatirlayamiyorum. Hangi sekilde olursa olsun, butunlugu kaybetmenin acisi neden bu kadar derin acaba? Web sitesinde okudugum [''Bizim çocuklarımız baleye gitmiyor, diskoya bara gitmiyor, köpük banyosunda ölmüyor, bazı medya grupları neden çok abartıyor aklım almıyor'' diyen Atayer,] seklindeki haberde, yaralanan bir cocugun babasi olan bu kisinin soyledikleri cok onemli aslinda. Ufku genis degil belki adamin, belki de cok egitimli degil. Ama televizyon seyrediyor ve tepkisi var. Olenlere sehit kalanlara gazi sifatini uygun goruyor. Kisinin hayatta kalmak icin beslendigi unsurlari dusundugunuzde yerli yerine oturuyor bu adamcagizin agzindan duyduklarimiz. Cennetten tapuya da kanabilir, is bilen memur olmanin hazzini da iliklerinde hissedebilir. "Uzuntu ve muz kabugu" [boyle bir laf vardi cocuklugumun Uykudan Once cizgi filmlerinden birinde. Hatirlayan var mi?]

Wednesday, July 30, 2008

Delik

Ayaga dusmus her sey. Sevgi, ictenlik, hosgoru ayaga dusmus. Insanin agirligi altinda ezilmis sonra hepsi. Her adimda bir kez daha ezilmis. Sonra o, kullanarak elinde arta kalan ne varsa bu hengameden, ayakkabilarini da geride birakarak, yerin altina inmis. Belki bir sicaklik bulurum umuduyla. Ince hesaplarin yapilmadigi, al-gulum ver-gulumsuz bir sicaklik bulurum umuduyla....

Tuesday, July 29, 2008

Hayat TV karartilamaz


"Siyah bosluktaki kucuk mavi noktanin uzerinde akli ve elleriyle kendisine bir hayat kuran, yalnizca yasadigi kucuk kureye degil, butun o simsiyah bosluga da bicim vermeye calisan insanin hayati..."

Sunday, July 27, 2008

"Mr Periodic"

Ogretmen olmanin guzel yanlarindan biri de ogrencilerin gerek sinif icinde gerekse sinavlarda sorulara verdigi ilginc cevaplar veya olmadik durumlarda yaptiklari ilginc yorumlarla karsilasmak. Arada bir onlardan ornekler yazmaya karar verdim. Iste birincisi:

Sinav sorusu:
- Which scientists worked on Periodic table?
Cevap:
- Mr Periodic

Cocukla konustugumda geyik amacli yazmadigini ogrendim. Inanarak vermis bu cevabi 13 yasindaki cocukcagiz :) Bu arada soruyu ben hazirlamadim. En kil oldugum soru tiplerinden biridir.

Saturday, July 26, 2008

Pita, Piko ve Badem

Bu gordugunuz Pita ve dogum sonrasi oglu Piko (sagdaki) ve kizi Badem'le (siyah kulakli).

Zeki bir disi kedi Pita. Kisa tuylu, her daim zayif. Azgin oldugu zamanlar disinda onu sevebilmeniz neredeyse imkansiz. Illa ki sevecegim derseniz eliniz, kolunuz, yuzunuz yara icinde kalabilir. Anne oldugunda cok sevimliydi ve cok basarili bir anneydi. Sezeryanla dogurdugu uc yavrudan hayatta kalan iki tanesine gosterdigi ozen, onu taniyan herkesi sasirtmakla kalmadi, goz yasartti! Tabi yavrular buyudu ve dogal olarak anneden uzaklasma yaslari gelmesine ragmen ayni ortamda yasamaya devam ettiler. Halen ucu de ayni apartman dairesinde yasamakta. Pita hanim bu durumdan hic hosnut degil. Asil sorun da burada basliyor. Normalde ozel plastik kovalarindaki kedi kumuna tuvaletlerini yapiyorlar. Pita ise orasi disinda uygun gordugu ve sinir bozan diger yerlere!

Piko son derece uysal, dunya tatlisi bir erkek kedi. Kisirlastirildigindan bu yana azginligi da sorun olmuyor. Son derece insancil. Gelsin sizinle uyusun, kucaginizda yatsin, siz onu sevin, o da mayissin. Gordugunuz gibi dogal bir kravatla dolasir her zaman Piko beyfendi. Badem ise ilginc bir kedi. Tiz bir sesi var. Pek kendini sevdiren bir tip degil. Tuyleri yumusacik ve ince, tavsaninki gibi. Piko oglum herkesle iyi geciniyor. Fakat Pita hanim evlatlarini evde istemiyor. Tum bunlara ilaveten yaklasik 8 ay once aileye bir de bir bebek katildi. Ev ahali icin hayat daha da zorlasti. Pita ise artik eskisi kadar ilgi odagi olmadigina da cok sinirli. Bu sorunlara cozum uretebilecek var mi?

Thursday, July 24, 2008

Fasizm 2 ya da "Agzini burnunu dagitirim cumhuriyeti"



Ilim irfan dolu gulec baskanimiza ve saz arkadaslarina cok sey borclu bu ulke.


Dun bir arkadasimizin fotograf sergisine gittik. Cep telefonuyla Japonya'dayken cektigi fotograflardan olusan bir sergi. Sonra dusundum; keske temel egitimim sirasinda bazi dersler almis olsaydim da sanattan daha iyi anlayabilen, estetik kaygilari ve degerlendirme becerileri daha yuksek olan biri olsaydim. Eskisi kadar fotograf cekmedigim aklima geldi. Son 2-3 sene icinde hayatin getirdigi zorluklarla ufalanmis gitmis o zevkim. Nasil toparlanirim? Fotolog vardi eskiden. Sonra her tarafi reklamlarla dolu bir sayfaya donustu. O yuzden artik oraya da fotograf koymuyorum cook uzun suredir. Donmeliyim bu fotograf isine. Bir bakayim son zamanlarda cektigim ve buraya koymaya deger bir fotograf var mi dedim ve bu keciyi buldum. Sanki tellerden biri agzinin icinden geciyormus gibi cikmis. Azimle o otlara uzandi ve yedi...

Tuesday, July 22, 2008

Fasizm

Hayat TV kapatildi.

Monday, July 21, 2008

Donus [o ve u noktali :) ]

Uzun suredir buraya hic bir sey yazmiyorum. Savruldum gittim. Cok seyler oldu, azi tatli cogu tatsiz.


Nisan 2007'de ehliyetimi aldim. Kuramsal ve uygulamali iki bolumden olusuyordu sinav. Kuramsali gecmek cok basit. 1000 civarinda soru var onlardan rastgele 35 soru cikiyor coktan secmeli. PC ortaminda yapiliyor. Bu sorulardan sonra yaklasik 10 saniye suren 15 tane video seyrediyorsun. Bir otomobilin ustune yerlestirilmis kameradan cekilmis goruntuler. "Hazard Perception Test" diyorlar. Araci kullanirken cevrende gelismekte olan tehlikelerin farkinda olup olmadigini olcuyor. Uygulamali sinav ise cok ilginc. Sinavi yapan kisi oncelikle yaklasik 20 metre uzakliktaki bir aracin plakasini okumani istiyor. Goz testi :) Sonra 2 tane soru soruyor aracla ilgili; sileceklerin suyu nereden doldurulur, yag nasil kontrol edilir gibi. Sorulardan biri de kornanin calisip calismadigini nasil kontrol edersin. Cevap kornaya basarim seklinde. Inanilmaz ama gercek! Neyse araca biniyoruz, adam saga don sola don, kavsaktan 3 cikisi al vb yonlendirmeler ile senin surusunu test ediyor. Sanirim 24 tane unsur var ciddi hata yapmaman gereken. 1 ciddi hatada kaliyorsun. Ben 2 defa kaldim!! Ilkinde o kadar salaktim ki anlatamam. Gecmem mucize olurdu. Ikincisinde herseyin cok iyi gittigini dusunmeme ragmen, "I'm sorry but you haven't passed your test" deyince adam cok sasirdim. Yaptigim ciddi hata kor noktayi kontrol etmeden saga gecmem. Ama hakliydi adam. Neyse. 3.sunde gecince cok sevindim :) Turkiye'de yaklasik 6 sene otomobil kullanmis biri olarak soylemeliyim ki ilk sinavda gececegimi dusunuyordum... Herseyin cok net kurali var ve suruculerin cok buyuk bir bolumu buna uyuyor. Dolayisiyla araba kullanmak oldukca sikintisiz bir eylem oluyor...


Midemde hic bir sorun yoktu, taa ki yaklasik 7 sene oncesine kadar. Gecen sene konulan teshisten sonra (severe Hiatus Hernia) 19 Nisan'da ameliyat oldum Orpington Hospital'da (buranin SSK'si). Soludugum gaz ile bayilmak cok ilgincti. Keske bayildiktan sonra olanlari da hatirlayabilseydim :p Iyi gecti her sey. Evde 2 hafta dinlendim, sonra ise geri dondum. Eski sikintilarim yok Allah'a sukur, herkese tavsiye ederim: yasasin laprascopic surgery, kahrolsun hiatus hernia!

Fenerbahce'nin aglaya aglaya sampiyon olmasini kutlayamayacagim. Baska turlu olsa kutlar miydim? Guzel futbol oynasalardi ve de "Fenerli" gibi davranmasalardi evet :D Neyse, Besiktasin da gorece basarisindan sonra gelen ikinciligine sevinemedim ama sampiyonlar ligine gideceke olmamiz guzel tabi. Umarim yeni gelecek teknik direktor bu yonetime gogus gerebilir...
(Ekleme 1: Vay be, ne cok zaman gecmis yazmayali: FB yine sampiyon olmak uzere, biz sampiyonlar liginde berbat bir performans cizdik-ve hatta ben 8-0 yenildigimiz Liverpool macindaydim hasta hasta.)
(Ekleme - 2: FB sampiyon olamadi, GS oldu. Gecen sene de yine GS oldu. Besiktas yaptigi sacma sapan transferlerle 2008-2009' yine kepaze bir sekilde hazirlanmakta. Sinan Engin amca hala basimizda...)

Yeni aldigim PDA ile yeni illegal dunyalara yelken acmisken cok berbat bir firtinaya yakalandim ve gunlerdir bilgisayarimi adam etmeye calisiyorum :(

Onumuzdeki hafta tatil! Yaasasiiiinnnn! Esimin annesi ve babasi konugumuz 3 gundur. 4 senedir gezme firsatimin olmadigi yerlere de gidecek olmanin heyecani icindeyim. Elbette onlarin getirdigi, erik, taze fasulye, cerez gibi hediyelerle de mest olmus durumdayim :)

Neredeyse bir yil olmus su yukaridakileri yazali...

---------------------------------------------------
Tamamdir - artik yaziyorum duzenli:
Su an yaz tatili. Turkiye'ye ucak biletimi zamaninda alamadigim icin su siralar makul fiyata ucus bulmak oldukca zor. Bakalim ne yapacagim. Simdilik buralardayim (Londra).

Ocak 2008'de Tonbridge School'da calismaya basladim. Mesleki hayatimdaki en onemli gelisme diyebilirim. Su ana kadar bir cok sey oldukca olumlu. Eylul'de baslayacak yeni donem cok daha onemli benim icin. Bir okula akademik yilin ortasinda katilmanin getirdigi bir cok zorlukla bogustum gecen yari yilda.

Temmuz'un ortasini gecmemize ragmen hic de yaz gibi hissedilmiyor burada. Evin sicakligini 23-24 santigrad derecede tutmak icin isiticiyi calistiriyorum. Buradakilerin cogu 19-20 dereceden gayet memnun :p

AKP ile siyaset olarak hic bir ortakligim olmamasina ragmen kapatilmaya calisilmasini son derece yanlis goruyorum. Buradaki kalbur ustu/okuyan kisimin Turkiye hakkinda oldukca iyi bilgileri var. Su ana kadar edindigim izlenim bu olup bitenler karsisinda onlarin da olaylari garipsedikleri ve demokrasi anlayislari ile uyusmadigi uzerine.

Kendi bloguma birsey yazmadigim gibi, uyesi oldugum forumlara da hic bir sey yazmadim, hatta ugramadim bile uzun suredir. Birazdan oralara ugrayacagim.

Monday, January 08, 2007

Neredeyim

Bilmiyorum.

Sunday, October 01, 2006

TAYTIL

Bugun Northwood'a gittim. Northwick Park'tan gecerken Metropolitan Line treni, ilk Londra'ya ulastigim zaman kaldigim University of Westminster ogrenci evlerini gordum. Northwood Hills duraginda inip yagmur altinda ilk calistigim okula yurudum, oradan da kiraladigim eve. Arka bahcesinin baktigi kisimda degisiklikler olmus. Neyse, sonra yine istasyona yurudum geri. Sommerfield kapanmis. Kebabcinin yanindaki Turk restorani Italyan olmus. Eger o kadar cok yagmasa, arada bir kactigim tepelere cikacaktim, Northwood'u tepeden izledigim ve gunesin batisini seyrettigim yere gidecektim. O yagmurda her yer camur icindedir diye dusundum, gitmedim. Northwood Hills duraginda yine cicekler vardi. Orada cektim bu fotografi.



Caner,
haklisin; aslinda yaslari yakmiyorum. Yardimin dokunabilir dediklerin olmasa burada hic durulmayacak zaten.

Tadim yok bugun :(